تبليغاتX
. . . . . . . . . . . .

. . . . . . . . . . . .

 

 

دلم تنگ است

است دلم اندازه حجم قفس تنگ

سکوت از کوچه لبریز است

صدایم خیس و بارانی است

 

راستش دو سه روزی بود می خواستم آپ کنم ولی نمی دونستم چی

 

 بنویسم متن های عاشقانه بنویسم , آخه ما که...

 

دوست داشتم از دلتنگی هام بنویسم . ولی وقتی ندونی از چی دلگیری

 

 از دنیا ,از آدماش,از همه کس و همه چیز خسته شدم . از این روزای

 

 تکراری که به سرعت میاند و میرند .زندگی برام هیچ معنا و مفهوی

 

 نداره . نمی دونم برای چی دارم زندگی میکنم . آدما به امید زندگی

 

میکنند ولی من هیچ امیدی برای زندگی کردن هم  نمی بینم. هیچ

 

 هدفی توی زندگیم ندارم . فکر می کنم هیچ آرزویی ندارم .

 

 

 

 

 


ما همیشه کسانی را که به فکرما هستن رو به گريه می اندازيم ، گريه

 

می کنيم برای کسانی که به فکرما نيستن و به فکر کسانی هستيم که

 

 هيچوقت برامون گريه نمی کنن.

 

 

 

 

 

 

يادمان باشدبه دل كوزه آب كه به آن سنگ شكست , بستى ازروى

 

 محبت بزنيم. تااگرآب در آن سينه پاكش ريزد آبرويش نرود !

 

 يادمان باشد فردا نازگل رابكشيم , حق به شب بو بدهيم ونخنديم

 

 دگر, به تركهاى دل هرگلدان !و به انگشت نخى خواهيم بست !

 

 تافراموش نگردد فردا , زندگى شيرين است .

 

 

 

 

 

 

مگه فردا همین امروزی که دیروز منتظرش بودم نیست پس کو ؟؟؟؟؟

 

 

 

 

 

 

پياده مي شوم، دنيا نگهدار

 

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در جمعه بیست و هشتم تیر 1387ساعت 15:58 توسط فاطیما |

 

هميشه سهم مرا هر چه بوده کم دادند 

                                          

مگر به دست کسي جز خدا قلم دادند 

 

به من  هـر آنچه که بر شانه هيچ کس نکشيد   

                             

به من هـر آنچه که  آيينه ي عدم دادند

 

نه آسمان ،....نه هوايي ، ... به وسعت پرواز  

                            

هوا هواي قفس بود اگر  پرم دادند

 

در ابتداي عبور از مني که در من بود   

                                     

به جاده  ها  که نديديد  پيچ  و  خم دادند

 

به باورم ننشست اين شب شگفت اما  

                                      

به زور  سايه  دريغا  که باورم  دادند

 

 

+ نوشته شده در پنجشنبه بیستم تیر 1387ساعت 11:28 توسط فاطیما |

 

چقدر ثانیه ها نامردند

گفته بودند که بر می گردند

بر نگشتند و پس از رفتنشان

بی جهت عقربه ها می گردند

آه این ثانیه های بی رحم

چه بلایی به سرم آوردند

نه به چشمم افقی بخشیدند

نه ز بغضم گرهی وا کردند

از چه رو سبز بنامم به دروغ

لحظه های که یکایک زردند

لحظه ها همهمه های موهوم

لحظه ها فاصله های سردند

بگذارید زپیشم بروند

لحظه های که همه بی دردند 

 

 شاعر:؟

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در پنجشنبه سیزدهم تیر 1387ساعت 7:43 توسط فاطیما |

 

روي قبرم بنويسيد مسافر بوده است بنويسيد كه يك مرغ مهاجر بوده است . بنويسيد

 

 زمين كوچه ي سرگردانيست او در اين معبر پرحادثه عابر بوده است صفت شاعر اگر

 

 همدلي و همدرديست در رثايم بنويسید كه شاعر بوده است بنويسيد اگر شعري

 

ازاومانده بجاي مردي از طايفه ي شعر معاصر بوده است . مدح گويي و ثنا خواني اگر

 

دين داريست بنويسيد در اين مرحله كافر بوده است . غزل حجرت من را همه

 

 جابنويسيد روي قبرم بنويسيدمهاجر بوده است

 

 

 

 

+ نوشته شده در جمعه هفتم تیر 1387ساعت 15:29 توسط فاطیما |